20.9 C
Thessaloniki
Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2021

π.ΕΥΦΡΟΣΥΝΟΣ ΣΑΒΒΑΪΤΗΣ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ.
Ο ιερομόναχος Ευφρόσυνος Σαββαΐτης (κατά κόσμον Νικόλαος Γέγιος), γεννήθηκε στην πόλη των Ιωαννίνων στις 21 Ιουλίου 1979. Φοίτησε σε κλασσικό Λύκειο και κατόπιν τελείωσε το τμήμα κλασσικής Φιλολογίας του εκεί Πανεπιστημίου. Διακόνησε ως ιεροψάλτης και κατηχητής σε διάφορους ναούς και συλλόγους της πόλης. Μετά από κατατακτήριες εξετάσεις, έλαβε με άριστα το πτυχίο της Θεολογίας από το ΑΠΘ, ενώ ταυτόχρονα υπηρέτησε την πατρίδα για ένα χρόνο ως λοχίας σε μονάδα μηχανοκίνητου πεζικού. Πήρε και το πτυχίο της Βυζαντινής Μουσικής.
Το 2005 αναχώρησε για την έρημο της Ιουδαίας στη Λαύρα του Οσίου Πατρός ημών Σάββα του Ηγιασμένου, όπου και παρέμεινε έως τον Μάϊο του 2016. Εκεί αξιώθηκε των θείων δωρεών του μεγάλου Αγγελικού Σχήματος, της Ιερωσύνης και της Υμνογραφίας. Διάκονος χειροτονήθηκε στον Πανάγιο Τάφο. Η ζωή του σφραγίστηκε από την επίσκεψη στον όσιο και μακαριστό γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας, ο οποίος του έδωσε ακριβείς συστάσεις για τη συνέχιση της ιεράς εργασίας του. Με τη μεσολάβηση του μακαριστού π.Παύλου του Σιναΐτου, σε μια δύσκολη προσωπική περίοδο συκοφαντιών και διώξεων, αξιώθηκε για τέσσερα χρόνια να διακονήσει στον Τάφο της Παναγίας στη Γεθσημανή, ενώ ταυτόχρονα επί δύο έτη υπηρετούσε ως καθηγητής φιλόλογος και θεολόγος στην Πατριαρχική Σχολή της Αγίας Σιών. Τον Ιούνιο του 2020 κατέθεσε στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων γραπτή Ομολογία Πίστεως κατά της παναιρέσεως του Οικουμενισμού και τον Αύγουστο του ιδίου έτους μετά πολλής χαράς και αγαλλιάσεως δέχθηκε το “πτυχίο” της αδίκου καθαιρέσεως και του αποσχηματισμού του από την Σύνοδο του Πατριαρχείου.
Έκτοτε διαμένει ησυχαστικά σε προάστιο των Αθηνών, υμνογραφών και συγγράφοντας διάφορα επίκαιρα άρθρα ομολογιακού, θεολογικού και αγιολογικού περιεχομένου. Έχει εκδόσει συν Θεώ περίπου 30 βιβλία υμνογραφικά (Θεομητορικούς Κανόνες, Παρακλήσεις και Ιερές Ακολουθίες) στον εκδοτικό οίκο “Επτάλοφος”, ενώ συμμετέχει ως συνεργάτης και υμνογράφος στο αγιολογικό και συγγραφικό έργο της πρεσβυτέρας Καλυψούς Δημητριάδη, κατόπιν επιτακτικής προτροπής του γέροντος Εφραίμ της Αριζόνας και του π.Παύλου Σιναΐτου.